اين چه شوري است باز در سر من ؟

باز از جان من چه مي خواهند ؟

برگ هاي سپيد دفتر من ؟

من به ويرانه هاي دل چون بوم

روزگاريست هاي و هوي دارم

شيوني دردناك و روح گداز

بر سر گور آرزو دارم

اين خطوط سياه سردرگم

دل من . روح من . روان من است

آنچه از عشق او رقم زده ام

شيره ي جان ناتوان من است

سوز آهم اثر نمي بخشد

دفتري را چرا سياه كنم ؟

شمع بالين مرگ خود باشم ؟

كاهش جان خود نگاه كنم ؟

بس كنم اين سياهكاري . بس !

گرچه دل ناله مي كند . بس نيست ! 

برگ هاي سپيد دفتر من

از شما رو سياه تر كس نيست ....

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم

چند وقت است كه هر شب به تو مي انديشم

به تو آري به تو يعني به همان منظر دور

به همان سبز صميمي به همان باغ بلور

به همان سايه همان وهم همان تصويري

كه سراغش ز غزل هاي خودم مي گيري

به همان زل زدن از فاصله ي دور به هم

 يعني آن شيوه ي فهماندن منظور به هم

به تبسم به تكلم به دل آرايي تو

به صبوري به تماشا به شكيبايي تو

به نفس هاي تو در سايه ي سنگين سكوت

به سخن هاي تو با لهجه ي شيرين سكوت

شبحي چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم كسي ورد زبانم شده است

در من انگار كسي در پي ديدار من است

يك نفر مثل خودم عاشق ديدار من است

يك نفر ساده چنان ساده كه از سادگيش

مي توان يك شبه پي برد به دلدادگي اش

يك نفر سبز چنان سبز كه از سر سبزيش

مي توان پل زد از احساس خدا تا دل خويش

آه اي خواب گران سنگ سبكبار شده

بر سر روح من افتاده و آوار شده

در من انگار كسي در پي انكار من است

يك نفر مثل خودم عاشق ديدار من است

آه بي رنگ تر از آينه يك لحظه بايست

راستي اين شبح هر شبه تصوير تو نيست ؟

اگر اين شبح هر شبه تصوير تو نيست

پس چرا رنگ تو و آينه اين قدر يكيست

حتم دارم كه تويي آن شبح آينه پوش

عاشقي جرم قشنگيست به انكار مكوش

در پهنه ی دشت رهنوردی پیداست

وندر پی آن قافله گردی پیداست ! !

فریاد زدم دوباره دیداری هست ؟؟

در چشم ستاره اشک سردی پیداست ...